(Zeer) kritische alternatieve reflecties over de Europese machtspolitiek
Op 17 juni 2026 werd op de vergadering van de zogeheten G7 beslist om Rusland extra sancties op te leggen, vooral voor olie- en gasuitvoer, wat, alles welbeschouwd, ten laste komt van de Europese consument, want die betaalt zijn brandstof voortaan veel duurder. De bedoeling is de “druk op Rusland op te voeren”. Van cynisme gesproken…
Officieel is de EU geen lid van de G7. Dat komt omdat de grote Europese industriestaten de belangen van hun economie zoveel mogelijk zelf in handen willen houden. Voor de EU komt het er dan weer op aan om zélf zoveel mogelijk invloed en macht te verwerven. Het is voor de EU dus buitengewoon belangrijk in dat gezelschap zélf partner te zijn. Dat helpt namelijk om haar officiële status als internationaal erkende mogendheid te consolideren, hetgeen uiteraard niet altijd naar de zin van de grote Europese industrielanden is, die hierdoor in een ondergeschikte positie zouden terecht komen.
De discussies binnen de G7 als gevolg van het gore machtsstreven van de EU zijn de Amerikaanse president, die de versterking van de Amerikaanse economie en dito invloed centraal op zijn agenda heeft staan, niet dienstig en hij is niet bepaald op zoek naar een gesprekspartner, die via de G7 haar eigen internationaal machtsstreven vorm wil geven tot op een niveau dat voor de VS hinderlijk kan worden.
Wat er ook van zij: het schouwspel van de G7 in Parijs op 16 juni 2026 toont een botsing tussen de EU en de VS. Het is tegelijk ook een aanwijzing van een machtsstrijd tussen de EU en (vooral de grote) Europese industriestaten.
Die machtsstrijd is virulenter dan men geneigd is te denken.
De machtsstrijd van de EU om de controle over onze gemeenschappen blijkt bijvoorbeeld uit de recente bemoeienissen van de EU met de plannen van de nieuwe Nederlandse regering. De EU zou toch zo graag àlle lidstaten in een volstrekt ondergeschikte positie krijgen, want daarmee zou ze eindelijk uitkomen waar ze al lang zijn wil: de positie van de Amerikaanse regering.
Een wereldmacht dus, aan de bevolking de hele tijd al verkocht als de garantie voor de vrede. Maar dat is een volstrekt verdichtsel als het over dat andere deel van Europa gaat: over Rusland.
De EU heeft om haar onwillige lidstaten in het gareel te krijgen namelijk grote behoefte aan een externe vijand: het oude truukje. Het lag voor de hand: ze heeft de vijandige relaties tussen het kapitalistische Amerika en de communistische Sovjet-Unie maar over te nemen. Het is bekend dat zelfs nog Obama in die geesteshouding verwijlde, toen hij verklaarde dat Rusland – op dat ogenblik nog slechts een schaduw van de voormalige Sovjet-Unie – tot een “paria-staat” moest herleid worden.
In de media speelt men mee en heeft men het altijd weer over de Russische agressie in Oekraïne, maar men ‘vergeet’ dat de Donbassrepublieken zélf om hulp hadden gevraagd. De waarheid is dat de westerse politiek een meer dan normale rol heeft gespeeld in de Oekraïense troebelen die vooral de Oekraïense extremisten in de kaart speelden en die altijd al was gericht op de inlijving van Oekraïne.
Die troebelen waren voor de staatssmeden van de EU een welkome kans om een externe vijand te voorschijn te toveren, die dienstig was om via intense propaganda de bevolking de dwingende noodzaak tot meer EU-macht te doen aanvaarden.
Uiteraard moesten de kritische stemmen het zwijgen worden opgelegd. Daarvoor waren allerlei al vaker beschreven censurerende maatregelen nodig. De EU was slim genoeg om bij elke censuurmaatregel voor ieder redelijk mens zinvolle argumenten aan te dragen, maar ‘vergat’ telkens haar geopolitieke machtsstreven te vermelden.
In het hele verhaal speelt het land Oekraïne al bij al een weinig benijdenswaardige rol: die van de machteloze en menselijk uitgeputte buit.
De noordelijke helft van Oekraïne maakte vanaf 1441 tot het einde van de 18e eeuw deel uit van de mohammedaanse Kanaat van de Krim en werd voornamelijk door Tartaarse volken bewoond (die door Stalin later hard werden aangepakt), en werd door de christelijke Russische tsaar op de Islam veroverd en verder bevolkt door orthodox-christelijke mensen en werd zodoende Russisch.
Het noordelijke gedeelte van het genoemde Oekraïne was vanaf de 14e eeuw tot ruwweg de 17e eeuw onder controle van Polen (sommige stukken spreken over “een complexe grensgeschiedenis” – Kiev lag lange tijd in Polen.)
Historische gronden om Oekraïne bij West-Europa in te lijven zijn in ieder geval heel zwak.
De EU beroept zich dan ook op de recente akkoorden die zijn gesloten middenin de chaos bij het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. Het klassieke verhaal hierbij is dat de Oekraïners zelf voor aansluiting bij de EU hadden gekozen.
Men vergeet dan voor het gemak dat de met het zakenleven (erg) bevriende president Janoekovitsj mede door de tussenkomsten van figuren zoals Verhofstadt verdreven werd, omdat hij met Rusland vriendschappelijke economische betrekkingen wilde, goed wetend dat die relaties voor Oekraïne van groot belang waren.
EU-leiders wilden zulks te allen prijze voorkomen, want dat zou hun expansieverlangens geheel doorkruisen.
Allemaal jammer voor de Oekraïners, want die hadden met de oude buurtschappen met het intussen tot vijand verklaarde Russische buitenland vaak een flink stuk vooruit kunnen komen.
Ter vervollediging: ook Wit-Rusland staat nog op het EU-menu. Goede relaties met Rusland kan de EU dus missen als de pest.
Dat de Europeanen er best aan doen samen te werken, weet het kleinste kind. We hebben daar geen EU voor nodig. En dat geldt ook voor Oekraïne. Maar waarom geldt dat dan niet voor het blanke, orthodox-christelijke Rusland, terwijl de EU er kennelijk geen graten in vindt om kleurlingen van allerlei komaf in de EU-bevolking op te nemen?
In het nieuwe “Migratiepact” van de EU wordt bepaald dat EU zélf beslist hoeveel asielzoekers aanvaard kunnen worden en welke ‘te herplaatsen’ asielzoekers naar welk land worden gestuurd. Een weigering kost het land 20 000 eur per jaar. Dat is een zware inbreuk op de soevereiniteit van de lidstaten. En weer méér macht voor de EU.
Hoe geloofwaardig is die EU eigenlijk nog?
Maar intussen is de systematische belaging van Rusland een erg groot risico.
Die belaging kan erop uitlopen dat Russische kernbommen een einde maken aan het leven van zovele onschuldigen – zoals in Hiroshima en Nagasaki.
In Europa ditmaal, welteverstaan.
Jaak Peeters
Juni 2026