Een kritische wetenschappelijke en democratische geest toegepast

Wetenschap vereist een kritische ingesteldheid. Dat wil zeggen: een wetenschapper kijkt heel kritisch toe, zoekt verbanden tussen wat hij waarneemt en tracht die verbanden te verklaren of uit te leggen. Vervolgens zoekt hij uit of de verklaringen die hij vermoedt ook met de feiten in de werkelijkheid kloppen.

Essentieel voor elke wetenschappelijke houding is dus: de kritische geest. Die kritische geest brengt met zich dat elk standpunt, hoe helder ook verwoord, altijd voor voorlopig wordt gehouden.

Ik geef een voorbeeld.

In de zeventiende en zelfs het begin van de achttiende eeuw was er een algemeen bekende theorie die verklaarde waarom iets brandbaar is. Elke stof zou namelijk een zekere hoeveelheid Flogiston bevatten. Flogiston is datgene wat de brandbaarheid veroorzaakt. Het is geurloos, gewichtloos en smaakloos. Dat was een heel heldere, aannemelijke verklaring.

Alleen: ze sloeg de plank kilometers mis. Flogiston bestaat helemaal niet. Dat iets brandt betekent niets anders dan dat die stof zich met zuurstof verbindt.

Zo zie je dat een kritische geest absoluut noodzakelijk is.

 

Natuurlijk geldt die kritische houding niet alleen voor de wetenschap: ze is eigen aan het democratisch samenleven. Een samenleving waarin mensen geen kritiek mogen geven, noemen we dictatoriaal.

 

Welnu: het komt me sterk voor dat ons vanuit een dictatoriale houding een theorie ten aanzien van het klimaat wordt opgedrongen. Dat zou namelijk opwarmen en die opwarming is voor het overgrote deel op het conto van de menselijke activiteit te schrijven. Wie deze leerstelling durft te betwijfelen, wordt immoreel genoemd. Van Ypersele de Strihou meende zelfs dat mensen die het geldende verhaal over het klimaat kritisch bekijken in de gevangenis zouden moeten geworpen worden! Dictatuur in naam van een wetenschappelijk genoemde theorie dus. Stel je voor dat de lieden die destijds betwijfelden of die fameuze Flogiston wel verantwoordelijk kan worden gesteld voor de brandbaarheid van stoffen, in de gevangenis zouden zijn gestopt.

 

Kunnen we een dergelijke dictatoriale houding aanvaarden? Mogen we aanvaarden dat een kritische houding tegenover een opvatting in de sfeer van de moraliteit terecht komt?

Zelf heb ik altijd de democratie verdedigd en heb ik me altijd verzet tegen censuur, politiek correct denken en gelijk welke andere vorm van dictatoriaal gedrag.

Voor schrijver dezes volstaat dit alles om ook inzake de klimaathysterie – want daar lijkt het steeds meer op – mee te helpen ‘tegengas’ te geven.

 

Dat gebeurt door overname en verdere verspreiding van Nieuwsbrief nr 98 van Pjotrs Dwarsliggers, die op 15 april 2019 verscheen.

 

Ik geef de tekst hierna integraal weer.

 

 

Open brief aan de nieuwsredacties van tv, week- en dagbladen
in Vlaanderen en Nederland
Waarde redacties,

Hoe dikwijls kregen uw kijkers of lezers te horen en te lezen dat een klimaatdebat overbodig is, want er is een 97 % wetenschappelijke consensus?

Hoe dikwijls dienden ook de lezers van onze Nieuwsbrief te lezen dat 97 % van de wetenschappers de zienswijze van het VN-IPCC ondersteunen? Dat universiteitsrectoren spijbelende jongeren steunen in hun roep om de dramatische opwarming van de aarde door ‘onze schuld’ te stoppen?

En toegegeven wie zelf niet de minste kennis heeft, is gemakkelijk te overtuigen van een standpunt dat dag na dag wordt herhaald. Zelf hebben we heel dikwijls in onze kennissenkring reacties gehoord die daarnaar verwijzen. Ze beginnen heel dikwijls hun betoog met ‘ik weet het zelf niet maar …’ en vertellen dan net als gehersenspoelde lezers/kijkers ‘dat 97 % van de geleerden toch wel voldoende zijn, en wie ben ik wel om daaraan te durven twijfelen?’

Deze Open Brief schreven we na lezing van een vertaalde versie van de Brief van Noorse academici aan hun premier, Erna Solberg. Ze beginnen hun onderbouwd betoog met de vraag of die consensus wel bestaat. Onderaan deze Open brief vindt u een uittreksel over de consensus.

Geachte hoofdredacteurs en journalisten van tv en geschreven pers,

U verwijst heel terecht naar uw deontologische plichten om uw lezers/kijkers zo goed mogelijk te informeren. Dat u de strijd aangaat met ‘fake nieuws’ en daar heel zeker niet aan meedoet. Dat betekent dat u, zowel individueel als collectief alles in werk stelt om de ontvangen informatie te controleren op zijn juistheid. Check en dubbelcheck heet het in uw eigen jargon.

Wat wij u vragen is eenvoudig: Doet u die check en dubbelcheck ook eens door onderstaande argumenten in verband met de gepleegde misleiding en onwetenschappelijke argumenten inzake de 97 % consensus te controleren op hun juistheid en daarbij vast te stellen dat deze academici ofwel juist ofwel fout zijn.

Wat wij vervolgens durven vragen is dat u uw lezers informeert over deze belangrijke brief en hen in alle openheid de conclusies van uw onderzoek voorlegt. Uw geloofwaardigheid kan er alleen maar bij winnen en u weet dat dit geen overbodige oefening is! Meer zelfs, het is de plichtsgetrouwe toepassing van de deontologische kwaliteitsnorm waar u zo prat op gaat.

Wij vragen alvast onze lezers om deze Open Brief met de argumenten te lezen en deze kenbaar te maken in hun eigen netwerk (vooral politici en journalisten). Zo kunnen we bijdragen tot een debat waar een volwassen democratie een grote nood aan heeft. Zo kunnen we een dam opwerpen tegen de ‘pensée unique’ die in de media overheerst.

Met vriendelijke groeten,

Pjotrs Dwarsliggers

 

Uittreksel Brief Noorse klimaatrealisten aan premier Solberg
(over de 97 % wetenschappelijke consensus)

De 97% consensusclaim is door de media kritiekloos verspreid, alsof alle opwarming door de mens is veroorzaakt. Het cijfer is onder meer afkomstig uit een artikel van John Cook et al (2013): ‘Quantifying the consensus on antropogenic global warming (AGW) in the scientific literature.’ De auteurs hebben 11.944 samenvattingen van artikelen over de wereldwijde klimaatverandering en het broeikaseffect in vier categorieën verdeeld. Van de geraadpleegde samenvattingen bevatten er 7.930 geen expliciete stellingname ten aanzien van AGW. Deze werden terzijde geschoven. In de resterende  artikelen werd wél stelling genomen ten aanzien van AGW, maar in 118 artikelen werd AGW verworpen of betwijfeld. Tegen deze achtergrond concludeerden Cook et al dat 97% van de onderzoekers de AGW ondersteunden.

Het verhaal, dat eigenlijk niet thuis hoort in een serieus klimaatdebat, is grondig onderzocht door Brandon Shollenberger in het artikel: ‘The Climate Wars – the consensus is enforced’, en van Andrew William Montford, in: ‘Fraud, bias and public relations – the 97 % consensus, and its critics’.

Cooks artikel is misleidend. Het is ontoelaatbaar om 7.930 relevante klimaatartikelen te elimineren. Daarenboven blijkt uit Cooks datamateriaal – waarvan inzage aanvankelijk werd geweigerd omdat de computer defect was – dat slechts 41 artikelen de AGW-hypothese onvoorwaardelijk ondersteunden. Ook bleek dat in de groep van 3.896, die schijnbaar de AGW-claim ondersteunde, onderzoekers waren opgenomen die van mening zijn dat de mens slechts 20 tot 30 procent bijdraagt ​​aan het broeikaseffect, evenals een aantal sceptici die geloven dat de menselijke bijdrage slechts een paar procent bedraagt. Een beveiligingsfout op een website onthulde dat het artikel van Cook et al uitsluitend als media-item was bedoeld – en dat was het ook – bestemd voor niet-kritische journalistiek als boodschapper. Kortom, het artikel van Cook et al is manipulatief door van een mug een olifant te maken.

Maar toch duikt het verhaal van de 97% consensus steeds maar weer op in de discussie. Het wordt gebruikt om sceptici de mond te snoeren en hen uit te sluiten van een serieus klimaatdebat. Maar het fungeert ook als alibi voor politieke besluitvorming.

 

Onze voormalige premier, Gro Harlem Brundtland, heeft over klimaatverandering gezegd: ‘Het is immoreel om te twijfelen.’ Maar juist de twijfel is het kenmerk van de wetenschap, terwijl anti-scepsis tot pseudowetenschap leidt. Scepsis en twijfel vereisen vrijheid van meningsuiting en zijn kenmerken van een gezonde democratie.

 

Jaak Peeters

18 April 2019

One thought on “Een kritische wetenschappelijke en democratische geest toegepast

  1. Dwarsliggers, van welk allooi die ook mogen zijn, halen steeds en overal maximaal slechts 30% . Onvoldoende om iets te veranderen ten gronde.
    Dus, politiek/media/academici staan steeds sterk met een 2/3 meerderheid.
    Daarmee hou je een schijn-demokratie op de been.
    Echte verandering komt pas tot stand bij ekonomisch/financieel/montair kollaps. Dat is het enigste moment waarop de juiste/goede dwarsliggers mogelijks een (hun) stempel kunnen drukken.
    Onze blauwe planeet is nu in de ban van 2 grote stromingen : Opkomend Oosters en neergaand Westers. In deze kontekst is Euroland een crescendo onbenul aan het worden. We zijn hopeloos onze lang gekoesterde *identiteit* aan het verliezen in de vlug evoluerende wereld kontekst. Ik vrees dat we niet gaan kunnen stoppen en omdraaien…

Laat een reactie achter op Markies Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *